Bu hafta tek bir faaliyeti bir kaç farklı aşamalarıyla birlikte gerçekleştirdik. Başlangıçta belirlenen dört arkadaşımızın yaptığı hereketleri tekrarlamak çok saçma geldi bana, ama yine de uyum için yaptım. O an bir hareket bulmak onlar için zordu, bu nedenle böyle hareketler ortaya çıktı. Bu şekilde düşünüyor olmama rağmen iş başa düşünce daha da iyi anladım onları. Bir şey bulmak zorundaydım ve bu hemen olmalıydı, işte o zaman akla ilk gelen saçma da olsa yapılıyordu. Elbette amaç bizim daha atılgan, cesaretli olmamız ve oyun devam ettikçe daha yaratıcı hareketler ortaya çıkarmamızdı. Bu nedenle önce çok çekingen olacağımız düşüncesiyle hereketi yapanların rahatlığı düşünülerek bize arkaları dönük başlandı, sonra üçlü gruplarda herkesin en az bir kez bir hareket bulup yapması sağlandı. Küçük grup olmasının avantajı hem mutlaka herkese sıra gelmesi hem de az kişi içinde özellikle tanıdığın arkadaşlarının içinde rahat olacak olmamızdı. Ancak tüm bu aşamalar geçekleştikten sonra yani gerekli ön koşullar (hazırlıklar) yapıldıktan sonra herkesin birbirini gördüğü aşamada bence başarı sağlanamadı. Çünkü biz yine geri çektik kendimizi ve sadece bir kaç arkadaşımız öne çıkarak faaliyet tamamlandı. Burda bizim yıllarca sürdürdüğümüz davranışların bir anda değişip atılgan ve cesaretli olmamız ve yaratıcı fikirlerle ortaya çıkmamızın mümkün olmadığını, gerekli aşamalar gerçekleşti gibi görünse de bizim açılmamızın neyazık ki zaman alacağını gördük.
